Is er ergens diep vanbinnen een heel stille rust onder de angst voor de veranderingen die zo voelbaar gaande zijn? vraag ik mijzelf op een gegeven moment af.

​

Als ik goed in voel dan zit daar iets bijzonders, iets vreemds want volgens mij brengen die veranderingen precies dat waar ik zo naar verlang: de vrijheid van ‘Zijn’ zonder doel.

​

'Iets' in mij vindt dat eng want als dat verlangen werkelijk wordt gerealiseerd, wat blijft er dan voor ‘Iets’ over?

 

Het antwoord is simpel: er blijft ‘Niets’ over voor ‘Iets’.

​

‘Iets’ begint bijna te stampvoeten van schrik maar 'Zijn' lijkt het heerlijk.

​

Die twee staan zo ongeveer samen in de boksring alleen ‘Zijn’ weigert bokshandschoenen aan te trekken. En dat maakt 'Iets' nog nijdiger, het wil vechten, bewijzen, winnen, bewegen.  Het moet toch iets?

‘Zijn’ doet niets.

​

‘Iets’ raakt nu echt in paniek. Want een tegenstander die niet meedoet… daar kun je niet van winnen.

​

‘Iets’, blijft rondspringen en boksen in het luchtledige. Langzaam raakt ze uitgeput en verliest ze uiteindelijk haar functie.

​

Als ‘Iets’ merkt dat ze haar functie kwijt is, slaat de paniek nog heftiger toe. Het voelt als sterven, en ook nog eens volledig verdwijnen uit het bestaan zelf.

​

‘Zijn’ vindt het heerlijk, als vervulling zonder opdracht. Er is niets meer te doen. Slechts toestaan.

​

‘Iets’ komt toch weer overeind, maakt nog een paar schijnbewegingen in de boksring. 
‘Zijn’ doet nog steeds niet mee.  

Zo verliest het gevecht vanzelf zijn brandstof. ‘Iets’ zakt uitgeput op de grond en voelt als ‘Niets’.

​

Maar als je goed kijkt naar ‘Niets-wat-overblijft’, is er geen sprake van verdwijnen.
Wat overblijft is stilte vol vitaliteit.

​

Langzaam wordt het stiller. ‘Iets’ hoeft niets meer te bewijzen.

‘Iets’ kan bestaan in ‘Zijn’ zolang ‘Zijn’ de weg wijst.

​

Dat ziet er van buiten misschien hetzelfde uit. Maar van binnen is het compleet anders.

En dat is nieuw terrein.